dossier literatuur van papa.nl.nu Dees, een vader en een viool
Klik hier voor welkomspagina Het zál vaders een zorg zijn


let op: Liesbeth Smulders heet nu Liesbeth Groenhuijsen, is nog steeds werkzaam bij de Raad voor de kinderbesch.... en heeft een pedagogisch adviesbureau. Ze is inmiddels haar mans achternaam kwijt wegens scheiding.

Boek met CD: Dees, een vader en een viool. Liesbeth Smulders
Recensie door Joep Zander

Dees zijn vader speelt viool in een groot orkest. Dees zijn vader is veel thuis om te oefenen. De geluiden van de viool, de geurtjes en kleurtjes van het huis, waar ook zijn moeder woont, maken het voor Dees een waar thuis. Totdat het wel lijkt of zijn moeder soms een heks is en zijn vader een beer. Dit blijkt de aanloop naar een ouderlijke scheiding waarna, als ware het vanzelfsprekend, zijn vader uit huis gaat en de relatie met hem wordt teruggebracht tot een omgangsregeling ondersteund met een cassettebandje met vioolmuziek.

In het boek van Liesbeth Smulders voor kinderen in (dreigende) scheidingssituaties blijft het bij een beschrijving van die praktijk. Het is dan ook enerzijds een optimistisch boek want zonder slag of stoot en als ware het dagelijkse praktijk, krijgt de vader een omgangsregeling. Maar tegelijkertijd ook hoe vanzelfsprekend; geen zorg of hoofdverblijf. Maar het is tergend hoe gezellig zo'n boek de vanzelfsprekendheden van dagelijkse vaderdiscriminatie erin lepelt. Het is immers een boek wat erg ver gaat in de inleving van kinderbelevenissen. En niet alleen ver, het gebeurt ook goed. De angsten en onzekerheden, de voor het kind onontkoombare confrontatie met de gevoelens van zijn ouders; het wordt prachtig beschreven. Maar juist daarom moet je over een scherp kritisch vermogen beschikken om je even uit het verhaal los te maken om de kritiek op de dagelijks praktijk te kunnen herformuleren.

Rechters en kinderbeschermers lijken in het boek niet voor te komen. En het is begrijpelijk dat je kinderen wilt verschonen van alle uitwijdingen over de praktijk van onrecht, de dreiging dat de rechtstaat je het contact met een ouder ontneemt, enz. Beter zou zijn natuurlijk als je je inzet om dit soort onrecht te voorkomen. Maar bijna onvermijdelijk worden kinderen met dit onrecht geconfronteerd. Je zou kunnen opperen; betrek ze pas in de problematiek als ze, op het moment dat ze voor het eerst met deze clubs te maken krijgen. Maar ja de betrokkenheid van die clubs werpt natuurlijk wel zijn schaduw vooruit. Niet alleen naar kinderen in scheidingssituaties, maar ook naar vriendjes en klasgenoten. Een bijna onmogelijke paradox.

Maar welke aap komt vervolgens uit de mouw? Degene die het verhaal vertelt is zelf vooraanstaand kinderbeschermer die onderdeel is van die praktijk van vervreemden van kinderen en ouders. Zelf acht ze zich wellicht niet zo schuldig en heeft een wil, zoniet drang, in zich om al die problemen die ze blijkbaar bijna als van zichzelf kent, te voorkomen en op te lossen. Het is een beetje of ik een poppenkast bekijk waar de poppenspeler zich maar niet kenbaar wil maken. Haar achtergrond staat ook nergens in het boek vermeld.

Brecht opperde ooit het idee poppenspelers zichzelf kenbaar te laten maken en daarmee het verhaal op een zeker beschouwingsniveau te brengen. Hoe zou ik af en toe wensen dat de schrijfster achter de kraam te voorschijn kwam om de kinderen vertellen dat die beren en heksen die ze af en toe in hun ouders herkennen in feite de door haar gevoede en vergrote angsten zijn die ouders en kinderen worden ingelepeld. Nou ja zoiets dan.

Het verhaal van Dees heeft een heel persoonlijke kant. Mogelijk voor Smulders, maar zeker voor recensent. En waar ik haar verwijt niet meer haar achtergrond naar voren te komen en daar positie in te kiezen zal ik dat zelf zeker wel doen. Net voordat ik mijn dochter voor de laatste keer in een omgangsregeling kon ontmoetten zette ik samen met haar onze eigengemaakte liedjes op een bandje om te zorgen dat ze in ieder geval nog een mogelijke herinnering aan haar vader zou kunnen koesteren voor het geval het mis zou gaan. In het verhaal krijgt Dees ook een cassette met hun gezamenlijke muziek ( het..) nadat vader uit huis was. Een soort remplacant voor zijn dagelijkse aanwezigheid. Wat later kreeg ik van de kinderbescherming te horen hoe, weliswaar leuk, maar toch onverstandig het is om liedjes te zingen met je kind. Vaders dienen zich met serieuzere zaken bezig te houden, zaken des verstands. Ik begrijp dat dit ongelooflijk klinkt, maar helaas het is waar. En ergo er zit een algemene trend achter. Vaders die zorgen ( zoals ook de vader van Dees) en die zich ook emotioneel bij hun kinderen betrokken voelen maken nog altijd minder kans de zorg voor hun kind te krijgen, ergo ze maken een grotere kans dan anderen om geheel van hun kind afgesneden te worden. Dat gebeurt meestal niet direct bij de scheiding maar enige tijd erna. Niet uitgesloten dus dat het Dees ook kan overkomen dat de ware kinderbeschermingsjuf uiteindelijk om de hoek komt kijken. Ik hoop het niet voor Dees. En zijn vader.

Het boek is bestemd voor kinderen van 5 tot 9 jaar. Het kost 25 euro inclusief een cd. Isbn 90 6665 543 7 nur 840 uitgever SWP

Joep Zander

site-zoekmachine home en inhoudsopgave site het zál vaders een zorg zijn home colofon- tips & citaat- mail- links dossier stalking dossier beeld en geluid; klik voor index dossier repressie familierecht; klik voor index dossier ouderverstoting dossier kinderbescherming dossier wetenschap en vaderschap dossier rechterlijke macht
Last Updated http://vaderseenzorg.nl/dees.html : zie ook de andere pagina's