Het zál vaders een zorg zijn; klik hier voor home en inhoudsopgave “Edele strijder tegen onrecht” moet meer aangiftes doen


De zaak rechtbank Zutphen versus procesvertegenwoordiger Hop; verslag zitting 5 november 2007.

Er is inmiddels een uitspraak in deze zaak. Jan wordt voor 2 jaar verbannen. zie ook commentaar bij: weblog Joep Zander
(dit is de uitgebreide versie van het verslag op weblog Joep Zander )

Daar zijn we weer. Rechtbank Zutphen. De plek waar zowel mij als Jan Hop het contact met onze eigen kinderen is ontzegd. De plek waar ik samen met Jan de nevenfunctieregisters naliep en tot de conclusie kwam dat “ons” beider kinderrechter Rietje Mees bestuurslid was van de Nederlandse Soroptimisten (papa.nl.nu/sorop1.html) en uit het oogpunt daarvan de positie van vrouwen moest dienen. Ach zo?

Zo'n 15 jaar verder. Jan Hop heeft het er niet bij laten zitten. Hij heeft zich ontwikkeld tot een scherpe, meedogenloze, eerlijke procesvertegenwoordiger voor mensen die in aanvaring zijn gekomen met het miserabele functioneren van het familierecht.

Lastige klant

Vaak vond ik even dat de manier van klachtenindiending van Jan wat ruig is, te weinig genuanceerd. Maar elke keer moest ik hem weer gelijk geven. Het was niet ongenuanceerd. Wat ongenuanceerd is, is juist de manier van optreden van de bedrijfstak familierecht die elke keer dezelfde fouten maakt, zodat er inderdaad elke keer dezelfde klachten bijna standaard moeten worden ingediend. Het is als de spiegeling van een verbaal mitrailleurvuur. De bedrijfstak familierecht schiet en Jan stuurt de kogels linea recta terug. Afin de stapels papier vandaag liegen er dan ook niet om.

De rechtbank Zutphen heeft een uniek initiatief genomen. Ze willen Hop niet meer als procesvertegenwoordiger. Althans ze hebben het voornemen dat te besluiten. Dat kan op wat vaag omschreven gronden in de wet (art 280 en 281 in het wetboek Burgerlijke rechtsvordering). Hij heeft een uitnodiging gehad om daartoe te worden gehoord. In die uitnodiging stond niet wat er tegen hem in te brengen zou zijn. Zoiets levert direct al een uitgebreide voorafgaande procedurele briefwisseling tussen Jan en de rechtbank. Ook had de rechtbank het voornemen de zitting achter gesloten deuren te laten plaatsvinden. Maar dat hebben ze na een aanvaring met enkele klagende burgers maar weer ingetrokken.

Wraking

De unieke zitting zou om 9.30 beginnen. Gelukkig ben ik er vroeg. En dat blijkt niet voor niets. Ik had het kunnen weten; een wrakingszitting. Jan heeft terecht betoogd dat een aantal rechters van de meervoudige kamer die de zaak inzake zijn uitsluiting doet, bevooroordeeld zijn. We horen de uitspraak van de wrakingskamer met toelichting.

Dat een van de rechters (mr. Vergunst) een Raad voor discipline (advocatuur) voorzit en daarom belang heeft bij het weren van Hop. Afgewezen. Volgens de wrakingskamer is de raad voor de discipline, toch echt een tuchtinstituut van de advocatuur, niet gekoppeld aan de advocatuur omdat de voorzitter wordt aangesteld door de regering.

De functie van Vergunst bij een orgaan van de jeugdzorg wordt ook niet relevant geacht omdat het nu niet om een inhoudelijke case-behandeling zou gaan.

Kortom het rechtergespuis komt hun kriticaster gewoon eigenhandig verwijderen. Niks objectiviteit en scheiding van belangen. Nota bene merk ik later dat de rechters die de hoorzitting doen, zelf zaken hebben gedaan waarin Hop procesvertegenwoordiger was. Ongelooflijk vind ik dat allemaal al lang niet meer. Maar wel een zoveelste bewijs van een slecht functionerende rechtstaat. In dit soort zaken zouden juist burgerjury's zich moeten uitspreken en zeker niet rechters die zo nauw betrokken zijn.

Irritatie

Een korte pauze na de wrakingsuitspraak en Jan en het twintigkoppige publiek trekt de rechtszaal weer in. Hier worden we welkom geheten door de voorzitter van de meervoudige kamer Vergunst gesecundeerd door de meesters Wijers en Eskens.

De rechterlijke irritatie is ontstaan in 2 lopende zaken bestaande uit meerdere dossiers en procedures. Uit deze zaken destilleert de meervoudige kamer een groot aantal uitspraken in de gewisselde stukken en op de internetsite van Jan. Ze pakken flink uit want de wet spreekt over ernstige bezwaren. Stuk voor stuk licht Jan toe dat woorden als corruptie, razzia, liegen, mishandeling, hetze, valsheid in geschrifte allemaal kunnen worden onderbouwd. De voorzitter van de kamer begrijpt niet waarom Jan daar dan niet allemaal aangifte tegen heeft gedaan. Nou, dus, in de meeste gevallen heeft hij dat gedaan. Ook tegen rechters. Een groot probleem daarbij is dat veel politiebureau’s dit soort aangiftes simpelweg weigeren op te nemen. Zelf ben ik een keer een politiebureau uitgekogeld omdat ik aangifte wilde doen tegen de Raad voor de Kinderbescherming. En in plaats dat die agenten vervolgd werden werd ik vervolgd ( in eerste instantie veroordeeld in beroep vrijgesproken). Ook Jan verhaalde weer van zo’n politiebureau. (zie ook: Aangifte zwolle)

Enkele leden van de meervoudige kamer hadden Jan er tijdens procedures al eerder op gewezen dat hij zijn woordgebruik wat zou moeten aanpassen. Dit ging onder andere over het gebruik van het woord liegen. Speciaal voor de rechtbank heeft Jan daar toen van gemaakt: “overtreden van het 9de gebod” ( geen valse getuigenis afleggen). De intrigerende tango rond de betekenis van het woord liegen werd later in de zitting nog een keer voortgezet.

Om zijn aantijgingen dat sommige rechters en jeugdzorgers kinderdieven zijn te onderbouwen haalde Jan regelmatig een artikel van (Prof. De Swaan aan uit de NRC van 1997). Een artikel dat ik zelf ook nog regelmatig gebruik (zie ook: mijn weblog). Dat maakt de kritiek op de jeugdzorg meteen al een stuk breder gedragen.

Criminele organisatie

Jan deelde mede dat hij nog steeds bereid is om op basis van argumenten zijn taalgebruik aan te passen. Maar alla daar bleek in het algemeen weinig reden toe. Droog vertelde Jan van dingen die je je als gewoon mens eigenlijk niet kunt voorstellen, maar die in de bedrijfstak familierecht toch voorkomen. Dat een rechter een besluit nam tot OTS die al was uitgevoerd en waarbij hij het dus mogelijk maakte dit besluit achteraf te rechtvaardigen. De rechtbank en jeugdzorg lijkt welhaast een criminele organisatie verzuchte de voorzitter, waarop de zaal geheel spontaan jaha riep. Hier riep de voorzitter de zaal toch echt even tot de orde. Als dat allemaal voorkomt, vond de voorzitter, dan moest er toch echt een klacht tegen die rechter (Davids) worden ingediend bij de procureur van de Hoge Raad.
Nu moet ik de argeloze lezer van dit verhaal even uitleggen dat klachten tegen rechters uiterst zeldzaam zijn, en als ze al worden ingediend eigenlijk nooit tot gegrondverklaring leiden. Dat Jan er wel ooit een gerond verklaard heeft gekregen is dus een klein wonder te danken aan het doorzettingvermogen van Jan. Te insinueren dat Jan het er een beetje bij laat hangen gaat dus wel heel ver. Maar afin; hup Jan leg nog een paar klachten neer bij de PG van de HR!!

Internetsite

De jurisprudentie over de op Jan zijn mogelijke onhoudbaarheid van toepassing zijnde artikelen schrijft volgens de voorzitter voor, dat ook alles wat Jan buiten het rechtsproces communiceert, hem mag worden aangerekend. Zozo. Vandaar ook nog een hele litanie over de site van Jan. Zelf vind ik de site van Jan erg interessant, maar moeilijk doorheen te worstelen. Dat vond de ter plekke surfende griffier ook. Jan kwam even achter de rechterstafel om te helpen. Dat laatste moesten ze eens weten bij de Raad voor de Kinderbescherming. Jaren heeft Jan ertegen gestreden dat een partij (de Raad voor de Kinderb...) daar plaats kon nemen. En nou staat hij er zelf even (nou ja heel even om iets uit te leggen, heel wat anders dus, maar toch). Een plaatje dat ik graag zou hebben willen schieten, ware het niet dat dat in de rechtszaal niet is toegestaan. Als ik een camera bij me had gehad was die waarschijnlijk samen met mijn zakmesje opgesloten in het kluisje van de bewakingsdienst.

Openbaarheid van uitspraken

Of het niet wat ver ging dat Jan complete rechterlijke uitspraken op zijn site publiceerde. Want daar stonden toch allemaal gevoelige zaken in over kinderen en ondanks het feit dat de betreffende familie (in de rechtszaal aanwezig), na rijp beraad, toestemming had gegeven, vond voorzitter Vergunst dat allemaal toch maar bedenkelijk. Uhh onder uw uitspraak staat dat die in het openbaar is uitgesproken voorzitter....! repliceert Jan Hop. Jan dus eigenlijk als hulpje van de rechtbank, die doet wat de rechtbank volgens de wet al had moeten doen. De ingevoerde lezer zal begrijpen dat dit even een gevoelige plek is. Want er staat wel dat de uitspraak in het openbaar is gedaan. Maar dat is helemaal niet zo. De rechterlijke macht negeert in een groot aantal landen de dwingende voorschriften van art 6.1 EVRM. Even lieten de rechters dus weer doorschemeren hoe onbedoeld die zinsnede is. “In het openbaar uitgeproken” is pure dubbelspraak om met Orwell te spreken (zie ook dossier openbaarheid van uitspraken).

Stasi, maffia, Razzia

Een apart punt is de vraag of de werkwijze van de bedrijfstak familierecht te vergelijken is met de methodes van de Stasi, de beruchte Oostduitse inlichtingen en veiligheidsdienst. Vergunst vind dat wederom onvoorstelbaar. Jan vroeg of een van de rechters wellicht wel eens in Oost-Duisland was geweest destijds. Nee, nou Jan wel. De soort van intimidatie was aardig vergelijkbaar, kinderen gebruiken als chantagemiddel om in privé-woningen te spioneren. Volgens Jan. "Als u niet meewerkt krijgt u uw kind nooit meer te zien". Waarbij de aantijgingen tegen de ouders ook nog eens op drijfzand waren gebaseerd. De rechters hadden er niet van terug. Oh ja, ze sputterden nog dat de spionage hier wel transparanter was dan in Oost-Duitsland; “"er is hier niets te verbergen, als u mij partijdig vindt zegt u het gewoon"”. En: bedreiging is nog geen intimidatie. Dat verschil had Jan al van van Teeffelen begrepen in een procedure bij de provinciale klachtencommissie Noord-Brabant. Als bedreiging geen integer doel dient is het intimidatie en het moet proportioneel zijn. Kortom intimidatie is dus inderdaad wel aan de orde.

In de pauze tussen de twee zittingen sprak ik al een oudere vrouw die aanwezig was geweest toen haar kleinkinderen met enkele loeiende politieauto's en 20 schreeuwende politiemensen uit hun ouderlijk huis werden gesleept. Zij had de tweede wereldoorlog nog meegemaakt. Tijdens de zitting vroeg de voorzitter of Jan het woord razzia wel meende. Hij had zelf de tweede wereldoorlog niet meegemaakt zei hij. Jan meende het. Ik had zelf graag even deze oma naar voren geschoven. Maar dat kan niet. Dat brengt me even bij het punt hoe zo'n beoordeling wel kan worden gedaan over de toelaatbaarheid van een procesvertegenwoordiger. Door een burgerjury natuurlijk. Ik heb al eens voorgesteld om een burgerjury te laten oordelen in klachtenprocedures tegen rechters (over burgerjury en klachtrecht). Daar zou deze oma mooi ingepast hebben.

Razzia, Stasi, Maffia, het zijn de a-i woorden van het werkelijk grove onrecht. Woorden die passen bij mijn beeld van de bedrijfstak familierecht.

De edele strijd tegen het onrecht

Toch had Vergunst nog het lef om zichzelf met Jan Hop te vergelijken. U bent een edele strijder tegen het onrecht, wij strijden ook tegen onrecht. We hebben echt wel respect voor u. Ja? In zijn slotwoorden memoreerde Vergunst nog even dat het er oorspronkelijk op had geleken dat deze zitting niet openbaar zou zijn. Dat was natuurlijk een "domme vergissing" van griffier Bosman en niet een boos opzetje van de rechters dat pas werd verijdeld toen diverse mensen ongerust de rechtbank hadden gebeld over zoveel transparantie. Tsja we begrijpen dat natuurlijk.............Niet dus. Jan merkte in zijn slotwoord nog een op dat hij altijd open staat voor kritiek. Hij verwijst naar de disclaimer op zijn site. Hij heeft jaren gevochten tegen werkafspraken tussen de partners in de familierechtketen. Maar als het alleen maar gaat om procedurele werkafspraken heeft het wellicht zin om ook eens met hem werkafspraken te maken. Vond Vergunst wel een mooi punt van Jan. Afin alles bijelkaar een mooie gelegenheid voor Jan om zijn verhaal nog eens in de grote samenhang, voor publiek, neer te zetten. Jan bedankte ze daarvoor en ook rechters deden hun best om vriendelijk te blijven. Dat spelletje hebben ze op hun communicatiecursus wel geleerd. Desalniettemin is het nettoproduct van deze vertoning waarschijnlijk dat alleen nog maar advocaten als procesvertegenwoordiger worden toegelaten. Advocaten die bang zijn om hun mond open te trekken als ze een rechter zien. Laat staan dat ze durven te wraken. Iedereen is bang voor de rechterlijke macht. Er heerst geen gezag maar intimidatie en gebrek aan democratische controle. Op 4 december uitspraak en dan waarschijnlijk in hoger beroep.

© Joep Zander vrij publiceerbaar onder cc-by-no-nd, behoud van internetlinks en vermelding van auteur.

  • Site Jan Hop

  • Jan Hop versus andere klachtenbehandelaars
  • De term Stasi voor misstanden in het justitieapparaat werd eerder gebruikt door journalisten van de GPD
  • Er is inmiddels een uitspraak in deze zaak. Jan wordt voor 2 jaar verbannen. zie ook commentaar bij: weblog Joep Zander
    site-zoekmachine home en inhoudsopgave site het zál vaders een zorg zijn colofon- tip&citaat- contact- link2 dossier:vaders;daders? dossier beeld en geluid; klik voor index dossier repressie familierecht; klik voor index dossier ouderverstoting dossier kinderbescherming dossier wetenschap en vaderschap dossier rechterlijke macht dossier feminismekritiek
    Last Updated http://vaderseenzorg.nl/hop2.html : zie ook de andere pagina's