Klik hier voor welkomspagina Het zál vaders een zorg zijn

Cel voor moeder die bezoekrecht weigerde

Hoofdartikel op de voorpagina van De Morgen van 31 oktober 2002

De veroordeling van een moeder die de vader pertinent en tegen alle gerechtelijke uitspraken in de omgang met zijn zoontje weigert heeft de Vlaamse en zelfs de buitenlandse pers in het geweer gebracht. De radio en de televisie en ook de kranten brengen er verslag over uit. Daarmee wordt de o zo pijnlijke problematiek van het omgangsrecht van niet-inwonende ouders terecht in de actualiteit gespeeld.

We publiceren hier getrouw de tekst uit De Morgen maar wel zonder de krantenlay-out in onze webstijl.

Vereniging van gescheiden mannen ziet 'gerechtelijke primeur als belangrijk maatschappelijk signaal'

Tongeren / Hasselt
Eigen berichtgeving
Caspar Naber

Een vrouw van 37 uit Maasmechelen is gisteren veroordeeld tot een half jaar effectieve gevangenisstraf en een schadevergoeding aan haar ex-man van ruim 14.000 euro. Drie jaar lang negeerde zij het bezoekrecht ondanks herhaaldelijke beschikkingen van de jeugdrechter. Volgens de vzw Belangenverdediging van Gescheiden Mannen en hun Minderjarige Kinderen (BGMK) is het voor het eerst dat het weigeren van bezoekrecht wordt bestraft met een celstraf en werd er nog nooit een zo hoge geldboete uitgesproken. Ghislain Duchâteau, gewezen ondervoorzitter en lid van de vereniging, ziet de uitspraak "als een belangrijk maatschappelijk signaal".

De gescheiden moeder werd gisteren bij verstek veroordeeld door de Tongerse strafrechter. Die achtte bewezen dat de vrouw in de periode van augustus 1998 tot oktober 2001 het bezoekrecht van haar ex aan hun negenjarige zoon negeerde. Ze legde zes beschikkingen van de jeugdrechter en evenveel bevestigingen daarvan in beroep naast zich neer. De rechter bedacht die feiten met een effectieve gevangenisstraf van zes maanden en een schadevergoeding van ruim 14.000 euro. Het grootste deel daarvan (meer dan 12.000 euro) geldt als morele schadevergoeding omdat de vader zijn zoontje niet mocht zien. De rest werd toegekend als vergoeding voor de materiële schade die de man daardoor leed. Omdat de veroordeling bij verstek gebeurde, kan de vrouw er nog verzet tegen aantekenen.

Ghislain Duchâteau noemde de veroordeling gisteren "heel uitzonderlijk". De celstraf is volgens de vereniging een primeur, de torenhoge boete ook. "Nog niet zo lang geleden legde een rechter in Leuven ook al een vrij zware, zij het niet zo zware financiële straf op aan een vrouw die het bezoekrecht negeerde. Ik zie die uitspraken als een bewijs dat rechters dergelijke hardnekkige gevallen kotsbeu zijn. Toen was er trouwens nog geen sprake van een gevangenisstraf."

Nu de inbreuken op het hoederecht (bedoeld wordt : het omgangsrecht G.D.) druppelsgewijs vertaald worden in geldboetes, heeft men er bij de belangenvereniging BGMK goede hoop op dat er eindelijk wat gedaan wordt aan het probleem. Duchâteau stelt dat het stilaan duidelijk begint te worden dat het negeren van omgangs- en bezoekregelingen ernstig wordt genomen. "De uitspraak van de Tongerse rechter heeft een voorbeeldfunctie voor andere gevallen en is tegelijk een belangrijk signaal naar zowel de magistratuur als de advocatuur." Ondanks de effectieve gevangenisstraf die de moeder (die het hoederecht heeft over de jongen van negen) tegemoet gaat, vindt men het bij de vereniging wel een terecht vonnis. "Maatschappelijk is het een relevante beslissing waaruit blijkt dat het eindelijk de goede richting uit gaat."

Commentaar :

Het bericht van de strenge veroordeling van de moeder die pertinent haar misdrijf bleef plegen verscheen ook op de telex van het Agentschap Belga. De Duitse radio heeft naar aanleiding daarvan ook contact met mij opgenomen en ik kreeg dan ook de gelegenheid in een kort interview mijn mening uit te brengen over de omgangsproblematiek op de Duitse zender op donderdag 31/10/02 omstreeks 15 u. Korte berichten verschenen verder in de Vlaamse kranten : in Het Belang van Limburg en in Het Laatste NIeuws. Van een andere journalist van De Morgen kreeg ik een telefoontje waaruit blijkt dat die krant nog verder wil ingaan op de problematiek.

Mogelijk is deze veroordeling en de publiciteit die door de media daaraan wordt gegeven een alarmsignaal voor alle verantwoordelijken voor de talloze moeilijkheden die bij echtscheiding ontstaan omtrent de omgang van de kinderen met de niet-inwonende ouder. Veel meer dan 90% van de klachten weigering omgangsrecht wordt door een ondoordacht en routineus seponeringsbeleid van de parketten in de bureaulade zonder bodem gestort, hoewel de rechters een legaal omgangsrecht bij vonnis toekenden. Binnenskamers beseffen de magistraten de omvang en ook de menselijke draagwijdte van de problematiek, maar ze doen er fundamenteel niets aan. Procureurs kunnen nochtans als ze willen op "onwillige" moeders "zachte druk" uitoefenen in de ontstaansfase van het probleem. Ze doen het meestal niet. Ze seponeren gemakshalve. Binnen de wet op de strafbemiddeling kunnen de bemiddelingsmagistraten een hele procedure op gang brengen in uiterst moeilijke gevallen waar de ouderschapsbemiddeling niet geslaagd is. Ze negeren de rapporten die daarover binnenkomen. Bij gerechtszaken als het zover komt, worden "onwillige" moeders in vele gevallen vrijgesproken van omgangsfrustratie op grond van zogenaamde "juridische" twijfel. De verantwoordelijkheid van de rechtbanken is door een doorgaans uitermate lakse handelswijze in de toepassing van de wet op de gezamenlijke uitoefening van het ouderlijk gezag uitermate groot, creëert talloze kinderloze vaders en vaderloze kinderen.

Ook de politici en zeker de politici met een advocatenopleding kennen de omvang van de omgangsproblematiek bij scheidingen. Zij zijn niet of nauwelijks aanspreekbaar over deze thematiek. Het lijkt hun politiek niet opportuun om er werk van te maken. De politici schepen de verenigingen die bij hen aankloppen daarover af met "we bestuderen het probleem binnen onze partij". Zij blijven hun kop in het zand steken en kinderen blijven verstoken van de opvoedingsinbreng van één van hun biologische ouders. Vaders meestal worden diep in hun wezen aangetast door het onvermogen verder contact te houden met hun kinderen, hun verlies is dikwijls onbeschrijfbaar.

Magistraten, advocaten, politici, Mijnheer de Minister van Justitie, het is een belangrijk diep-menselijk probleem, het ligt in uw vermogen om daar fundamenteel iets aan te doen. Doe het dan ook - al is de aanzet daartoe de sensationele veroordeling van een pertinent weigerende moeder.

In een nogal zwak overkomende beurt in Ter Zake op de Vlaamse Televisie van donderdag 31-10-02 vanwege scheidingsbemiddelaar Demeyer stelt hij wel terecht dat in de zaak van de veroordeelde moeder wel een juridisch einde is gekomen aan de procedure, maar dat daarmee de gecreëerde problematiek van de omgang van de zoon met de vader nog geen einde heeft genomen. Omdat het contact gedurende zeker drie jaren is verbroken, zal op heel deskundige wijze begeleiding moeten worden geboden om het kind opnieuw vertrouwd te maken met zijn vader en om de vader de kans te geven een hernieuwde vaderlijke relatie op te bouwen met zijn zoontje.

In feite zou bij (echt)scheidingen nooit een relatiebreuk mogen ontstaan tussen een ouder en zijn kind. Aan alle verantwoordelijken - niet het minst de ouders - om dat in te zien en naar dat principe te handelen.

Ghislain Duchâteau

site-zoekmachine home en inhoudsopgave site het zál vaders een zorg zijn colofon- tip&citaat- contact- link2
RSS nieuw op papa.nl.nu
dossier:vaders;daders? dossier beeld en geluid; klik voor index dossier repressie familierecht; klik voor index dossier ouderverstoting dossier kinderbescherming dossier wetenschap en vaderschap dossier rechterlijke macht dossier feminismekritiek
Last Updated http://vaderseenzorg.nl/morgen.html : zie ook de andere pagina's